به نام خدای شقایق همیشه عاشق و سلام:

بیا سوگند بخوریم که اگر روزهای خزان آمد ما خزان نشویم، خاطره هامان خزان نشود.

اگر بهار بود بنفشه ها را فراموش نکنیم گل های زمستانی را در بهار هم با ساقه های خشکشان دوست بداریم.

عاشق آن کسی شویم که عاشقان را فراموش نمی کند.

انتظار کسی را بکشیم که همیشه منتظر است.

بی تاب کسی بشویم که تاب وتوان خویش را در بی تابی ها از دست داده است.

بیداری را برای آنی فدا کنیم که بیداری خویش را برای عقاقی های تنها فدا کرد.

وتو را ای زیبا دل تا بینهایت انتظار، بی تابی، بهار و بیداری چشم در راهم.

                             "در ضمیر ما نمی گنجد به غیر دوست، کسی"

یکی بود،یکی نبود

زندگی کلمه ای بود پنج حرفی...

عده ای به رسم الخط خارجی می نوشتند

مردم سرزمین زرد به خط پنجره ها

وهر کسی به سبک خودش...

حالا که دارم به کتاب فارسی نگاه می کنم

زندگی،یک پرونده مفتوح دارد:

زندگی می تواند همه جای جمله قرار بگیرد

می تواند به کتاب تاریخ افتخار کند

می تواند به دیگر آباد برود

می تواند

اما نمی گذارند...

نمی گذارند که زندگی را پلک بزنیم،نمی گذارند.

زنگ می زنند    فوت می کنند

روی پیامگیر سکوت می کنند

پنجره ها را بسته ایم

پنبه کاشته ایم در گوشمان

اما

از تصاویر مسطح تلویزیون می آیند...

به هر حال

پرونده هنوز باز است

اما

نه صدای چکش قاضی را می شنوی نه دادستان را

تنها

زندگی را می بینی با لباس راه راه

و می خواستی وکیل شوی

ولی

داری عریضه تایپ می کنی:

یکی هست،یکی نیست

و زندگی کلمه ایست.

« راهی »