آهسته تر از بوی گل، با تو سخن می گویم

آرام تر از عطر شبنم و برگ؛

به بوی تو آویخته ام

نوشم

تنهایی ام...

آه...

گل ناز...

گل ناز...

گل ناز...

چقدر از تماشای تو، خالی بوده ام

چقدر از تمنای تو، سرشار

باغ بی نام و نشانی بودم

رها شده در فراموشی و خاموشی

رها شده...

رها شده...

به نوازش سر انگشت عطر تو، بر خاستم از خواب

عطر تو...

آه...

گل ناز...

گل ناز...

گل ناز...

دست خواهش کودکانه ام، قد می کشد تا ساقه ات

تا ساقه ات...

آه...

گل ناز...

گل ناز...

گل ناز...

در آخرین شاخه ایستاده ای

با دامانی چیده...

عطر افسونگر...

آه...

عطر افسونگر...

گل ناز...

عطر افسونگر...

استاد می گوید: -بنویس! چه یک نامه، خاطرات روزانه، یا یادداشتی موقع صحبت با تلفن - اما بنویس! با نوشتن، به خدا و به دیگران نزدیک تر می شویم. اگر می خواهی نقش خودت را در دنیا بهتر بفهمی، بنویس. سعی کن روحت را در نوشته ات بذاری، حتا اگر هیچ کس کارت را نمی خواند - یا بدتر، حتی اگر کسی چیزی را بخواند که نمی خواهی خوانده شود. همین نوشتن به ما کمک می کند افکارمان را تنظیم کنیم و پیرامون مان را واضح تر ببینیم. یک کاغذ و قلم معجزه می کند - درد را تسکین می دهد، رویاها را تحقیق می بخشد و امیدهای از دست رفته را باز می گرداند. کلمه قدرت است.

مکتوب - پائولو کوئلیو